Het proces duurt extreem lang, en voelt vaak alsof het meer gericht is op het vinden van iemand die exact binnen hun eigen denkwijze en methodiek past, dan op het echt leren kennen van de kandidaat zelf. Als er ook maar één beoordelaar is die je niet ziet zitten, lijkt dat doorslaggevend te zijn — zelfs als andere beoordelaars wel positief zijn. Dat maakt het risico op subjectiviteit vrij groot. De selectiedag zelf duurt zo’n 8 uur, waarin je jezelf moet bewijzen aan de hand van opdrachten en gesprekken. Het voelt daarbij niet alsof er echt gekeken wordt naar wie je als persoon bent, of je managementpotentieel hebt (zoals ze zelf zeggen), maar vooral naar: hoe goed pas je binnen hún programma en hoe reageer je op hun feedback? In mijn geval was er één beoordelaar waarbij ik vanaf het begin een negatieve, afstandelijke energie voelde. Dat bleek later ook degene te zijn geweest die uiteindelijk negatief had geoordeeld. Het bevestigde mijn gevoel dat één mening het hele proces kan blokkeren, wat jammer is gezien de tijdsinvestering en moeite. Al met al vond ik het proces complex en sterk beoordelaar-afhankelijk. Voor mensen die zich goed weten aan te passen aan andermans denkstructuur is dit misschien passend, maar ik miste een bredere blik op karakter, potentie en professionaliteit.